7 Things about myself

I had to stand in front of the mirror :) to write about myself because i was tagged by Rashmi.

Here I am (7 Things about me)
1. I want to be a student forever.. I love what I do..My policy is “Don’t get any Respect”.
2. I Love to mingle and share my views and beliefs with likeminded people. And love to team up with friends.
3. I don’t underestimate anyone. I try to establish healthy boundaries for myself and those around me.
4. Most of the time I am silent because i think faster than speak. I try to solve all my problems myself.
5. I Love music, get angry If someone disturbs me while listening favorite songs. I am a Big fan of shreya goshal . I listen to all language songs. I am learning guitar.
I Read Argumentative novels, Inspirational books ,culture and History of different countries.
6. I have great interest in traveling and visiting new places and spending time there.one of my childhood dream is to visit Australia with my own expense. :)
7.With the help of my friends (4 friends) Every month I am donating Rs1000/ to the poor student who is having rural background and pursuing higher education. Identifying poor student(every month) is a big challenge for me.

Here are the rules of “Blog tags”

1. Tag seven people
2. Link their pages in your tag post
3. Leave a comment in their comments section telling them they’ve been tagged
4. In your post, mention the person who tagged you and link his/her page
5. Write 7 things about yourself.

Now its my turn to tag 7 people , unfortunately none of my friends write a blog except harsha,( I hope I will encourage them to write a blog.) he is the victim , here I go, Harsha you are tagged .

Unopened Briefcase

ಮೊನ್ನೆ ಅಂದರೆ 5th ಜುಲೈ ಭಾರತ್ ಬಂದ್ ಅಂದು ಎಲ್ಲ office ಗಳಿಗೂ ರಜೆ ಇರುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸ್ ಗು ಕೂಡ ರಜೆ ಇತ್ತು .ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಟಿಫನ್ ಮಾಡಿ ತಮಿಳ್ ನ ಅಂಗಡಿ ತೇರು film ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ .

ಕೆಲವು ಸಲ ನಾನು ಪೂರ್ತಿ ಸೊಂಬೆರಿ ಮತ್ತು ಆಲಸಿ ಆಗಿರುತ್ತೇನೆ , ಹೇಗೆಂದರೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಊಟ ಮಾಡುವವರು ಯಾರೆಂದು ಊಟವನ್ನೇ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ .. ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಸೋಂಬೇರಿ ದಿನವಾಗಿತ್ತು .film ನ ನೋಡಿ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಕಡೆ ಈಕಡೆ ನೋಡುತಿದ್ದೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು 5 ವರ್ಷದಿಂದ open ಮಾಡದೆ ಇರುವ briefcase ಕಡೆ ಕೇಂದ್ರಿಕೃತ ವಾಯಿತು . ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸೋಂಬೇರಿತನ ಮಾಯವಾಗಿ Briefcase ತೆಗೆಯಬೇಕೆಂಬ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿತು .Briefcase ಏನು ದೂಳು ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ ಹೊರಗಡೆ ಇಂದ ನೋಡಿದರೆ , ಯಾಕೆಂದರೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನ ರೂಂ ನ್ನು clean ಮಾಡುತಿದ್ದೆ . ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ pu ದಿಂದ ಹಿಡಿದು BE ವರೆಗಿನ college ID card ಗಳು ರಶೀದಿಗಳು ಇದ್ದವು . ನಂತರ ಒಂದು file ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು . ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ನೂರಾರು film ಟಿಕೆಟ್ ಗಳು ಇದ್ದವು . ಆಗ ಹಿಂದಿನದನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಏನೆಂದರೆ ಯಾವುದಾದರು film ನ್ನು theater ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದರ ಟಿಕೆಟನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕೂಡಿ ಇಡುವುದು (ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ಹವ್ಯಾಸವೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ , ಇಂದು ಅದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ನಗುವುದು ಖಂಡಿತ ) ಅದನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಡುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅದರ ಮೇಲೆ ಆ ಸಿನಿಮಾದ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ . ಅದು BE 6th semister ವರೆಗೂ ಇತ್ತು ಆಮೇಲೆ ಆ ಹವ್ಯಾಸ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು . ಕಾರಣ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ .( ನನಗೆ 6th ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಟಿಕೆಟ್ ಲಾಸ್ಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮೊನ್ನೆ ).
ಹೇಗೂ ಈಗ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ ಆಫೀಸ್ ಗೆ ರಾಜ ಎಂದುಕೊಂಡು film ಗೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಿದೆ ಸುಮಾರು 6000 ರೂಪಾಯಿ ಹಣವನ್ನು ಫಿಲಂ ಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದೆ . ಆಮೇಲೆ ನನಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ನಾನು Theater ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಮೊದಲ ಚಲನ ಚಿತ್ರ 1st PUC ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಅದು "ಯಾರೇ ನೀನು ಚೆಲುವೆ " ನಾನು ಆ film ನ್ನು ನೋಡುವ ಮುಂಚೆ ನನಗೆ ಇದ್ದ ಕಲ್ಪನೆ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದರೆ Theater ನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಸಿನಿಮ ನೋಡಿದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂದುಕೊಂಡು 3rd ಕ್ಲಾಸ್ (Ghandi class) ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲು ಕಳ್ಳನ ತರಹ ನೊಡಿದಎ ಯಾಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವವರು ಯಾರಾದರು ಇದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಭಯ , ಓದುವ ಮಕ್ಕಳು film ನೋಡುವುದು ಅಪರಾದ ಎನ್ನುವ ಬಾವನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು .ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ನನಗೆ 2nd class ಬಾಲ್ಕನಿ ಯಾ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು .ಅಂತು ಇಂತು ಕತ್ತನ್ನು ಪೂರ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿ ಫಿಲಂ ಮುಗಿಸಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ .
ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಅದೇ ಥಿಯೇಟರ್ ಗೆ film ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು (ಫಿಲಂ ಹೆಸರು ಮರೆತಿದ್ದೇನೆ ) , ಎಂದಿನಂತೆ ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಟಿಕೆಟ್ . Interval ಆದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಅದು ಯಾವ ತರಲೆ ಐಡಿಯಾ ಬಂತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ "ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ 1st ಕ್ಲಾಸ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಕೂರೋಣ ಎಂದ ನಾನು ಬೇಡ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರು ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡದೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ . ನಮ್ಮ ದುರದ್ರುಸ್ತಕ್ಕೋ ಏನೋ ಆ ದಿನ ಥಿಯೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಬೆರಳೆನಿಕೆಯಸ್ತು ಜನರಿದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯ ಗುಮಾಸ್ತರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುವುದು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು .ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ನಾವು ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದೆವು ನನ್ನನ್ನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೈದರು ಅವನು ಇನ್ನೇನು ಹೊಡೆಯ ಬೆಕೆನಿಸುವಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೈಯುತಿದ್ದವನಿಗೆ "ಹೋಗಲಿ ಬಿಡೋ ಹುಡುಗರೋ ಏನೋ ಫಿಲಂ ನೋಡೋಕೆ ಬಂದಿದಾರೆ ಜನ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿ ಬಿಡು , ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಹಾಗೆ ಮಾಡ ಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸು " ಎಂದರು ಅವನು ತಾತನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಹೋದ ಜೀವ ನಮಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದಂತಾಯಿತು .ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾವ ಆ ತರಹದ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ Gandhi class ನಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ .
ಈಗ ನೆನೆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಆಗಿವೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ .

Malgudi days.......Re visit

..
Tha naa naa thana nana na ......
Entire worlds knows that Shankarnag’s actual creativity was seen in the TV serial Malgudidays . it was based on R.K Narayan’s collection of short stories. Most of the actors for this serial was chosen from kannada film industry(master manjunath,
Ananth nag, Vishnuvardhan, Shankarnag etc...)

I have seen This episode on TV when i was a child, I can vividly remember how eagerly I used to wait to watch this episodes. At that time in our village
only two or three houses were having TV(Now each and every house having a TV, we can see LCDs also,,Plasma and LEDs yet to come). I used to visit one of that house to watch the episode. My favourite episode was Swamy and friends.

Now, our ways of thinking and and ways of looking at the things are considerably different than we used to do when were child. Some days back i purchased Malgudi days episode DVD’s and watched it again,just went to my childhood days again very nostalgic and it seems it resembles my childhood ,it’s a masterpiece. But now I like all the 39 episodes . They are marvelous,hilarious and very interesting to watch.
One could not find any defects or faults from the creative director
Shankarnag . He has given a life to the cartoons.Needless to say anything about shankarnag, if we search him in the internet we will get N number of results upon him. If anybody interested to read about him please visit. http://shankarnag.in

Each and every artist have given their best of best to their role. The way of dialogue delivery is extraordinary and memorable. The Hindi used throughout the episode is pure and Runs like a clear stream unhindered. Make up and costumes are well fit to the scene. Each character somehow resembles innocent and some disciplined life of somebody in our society. Every generation like this Episodes.

Malgudi days “Teeming with everyday yet unforgettable characters on the brink of emotional moments in their lives. Mirror human nature with all its virtues and follies like never before, shows the beauty of life led by people from every of society in the fictitious town of malgudi””

Hats off to the writer director and the performer.
If anybody wants to Watch it again visit http://www.malgudidays.net/

ಅಂದು ಇಂದು

ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಆಡಿದ ಆದಿನಗಳು
ಈಗ ನೆನೆಯುತ ಮಿಡಿಯುತಿವೆ ಭಾವಗಳು
ಆಡಲು ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು
ನಮ್ಮ ಗಲಾಟೆಯನ್ನು ವಿರೋದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ಮನೆಯವರ ಒಲವುಗಳು

ಅಂದು ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರು
ಜೊತೆಗೆ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಏನು ಅರಿಯದ ಮೂಡರು
ಗಂಟೆ ಗಂಟಲೆ ಮಾತಡುತಿದ್ದ ಜೊತೆಗಾರರು
ಇಂದು ಸಿಕ್ಕರೆ ಏನು ನಡೆದಿಲ್ಲವೆಂದು ನಟಿಸುವ ಚೋರರು

ಅಂದು ಬಾಲಕನಿದ್ದೆ ಇಂದು ನಾನು ನಾನದೆ
ಅಂದು ಚಂದವಿತ್ತು ದಾರಿ, ಹೃದಯ ತಂತಿಯಲಿ
ಮಂದ ಬೆಳಕು ಇತ್ತು , ತುಂಬು ಚಂದಿರನಿತ್ತು
ಇಂದು ಹಂತ ಹಂತವು ಪಾಠ ಚಿಂತನೆಯ ರಸದೂಟ
ಅರಿತು ನುಡಿ ಕಲಿತು ನಡೆ

Name Board

Few days back my brother came to my native .that day evening we decided to go for walk. By walk we came to our village primary school. As soon as we reached the school I showed him Name board of the school which was gifted by me and I started to tell the story how I had gifted it...
When i was studying in 7th standard one of our teacher asked our class “who will present Name Board to the school?(because we were final year students of the school).As it was a Govt. Higher primary school, at that time (year 1995)there was no name board to identify the school from outside especially when there was a pin drop silence in the class room (one could identify by hearing children screaming).
Without thinking about the future effect and affect I raised my hand. I agreed to give NAME BOARD.

With the help of my friend Ashoka I found one artist in our neighbor village. After meeting him i came to know that it would cost approximately RS.200.. Next big question was how to arrange the money...At that time there was no pocket money culture so I did not have even a single rupee...I was very afraid to ask money with my father. I thought of not to give Board but to keep my promise I decided to take a big risk of arranging money.
Deal was set for RS.100, for painting and writing school name on the board. Along with Rs100 I had to give sheet metal and other required material to prepare the board. From that day I started to steal Rs10 daily where ever it possible in my house and also i collected Rs 10 by selling my old books and notes (I was feeling guilty whenever stealing the money) . After 15 days i managed to collect Rs.100 (Stolen money).
I gave Rs.100 and necessary material to artist to complete the Name board. Within two days, board was ready with school name and presenter name. As i was afraid of my father beating me, I did not dare to bring it to my home. Directly I carried it to my school and gave it to school head master he was so happy. (He did not know that it was from stolen money)

As my sister was also studying in the same school, my gift news had reached my home (at the speed of light) before i reach. In home my father asked me that from where I had got the money.. i was almost struck blind and dumb in front of my father......and he lost his cool and beaten me like anything .............
I told above story to my brother and I asked him e “You can see my name in name board even after I left the school, what about your name in your school?”
He said “What’s there in that my name has been sculpted on Benches, Desks, tables and walls of our class rooms and also on back seat of school bus ”
I kept quite.

ನನ್ನ ಜೀವನದ ಕೆಲವೊಂದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿ ಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಬರೆಯುತಿದ್ದೇನೆ .
ಮೊದಲನೆ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿ(ಏಕೆಂದರೆ AFTER 10TH STANDARD ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ ಬರೆದಿಲ್ಲ( I AM utilising this oppurtunity to write)
ನಂತರದ ಬ್ಲಾಗ್ಗಳನ್ನ ENGLISH ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ .
ನಾನು BE ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ . ಅದು ಮಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರ ಇದೆ .ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಹಾಸ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಹಂಚಿ ಕೊಳ್ಳ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ .
೧ ಬಾನುವಾರದ ದಿನ ನಾನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ u ಮಧ್ಯಾನದ ಊಟವನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಲೇಟ್ ಆಗಿತ್ತು.
ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನ ಹೊರಗಡೆಯ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಹೋಗಲು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು . ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು monthly Rs 500 ಮಾತ್ರ ಖರ್ಚು ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು . ಬಾನುವಾರ ಮತ್ತು ರಜಾದಿನಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮದ್ಯಾನದ ಊಟ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುತಿರಲಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಫ್ರೀ community ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಆಗಿತ್ತು .ಹಾಗು poor family financial condition ಇಂದ ನಾನು 500 ಮಾತ್ರ ಖರ್ಚು ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು . ( ಈಗ ಕೆಲವು ಸಮಯ rs500/day ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ some times 1೦೦೦ also:( .ನಾನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಹತ್ತಿರದ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ನಿರ್ದರಿಸಿದೆವು . ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಹಾಗು ಕೆಲವು ಸಲ ಬಾನುವಾರ ಮದ್ಯಾನ ಯಾರಾದರು ಭಕ್ತರು ಪ್ರಸಾದ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದರು . almost ಹಾಸ್ಟೆಲ್na ಎಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತಿದ್ದರು .
ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ರೆಡಿ ಆದೆವು ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಕಾಣುತಿದ್ದ ಒಳ್ಳೆ ಶರ್ಟ್ ನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದ . ಇನ್ನು ನನ್ನ ಕಥೆ ನಾನು ಎಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬಾನುವರವೇ ತೊಳೆದದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಇಸ್ತ್ರಿ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ವೆ ಗೊತಿಲ್ಲದ ಶರ್ಟ್. ಹಾಗು ಪೈಂಟರ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ . ನನ್ನ ಫೇಸ್ ಗೆ ಸೂಟ್ ಆಗದೆ ಇದ್ದಂತ ಕಟಿಂಗ್ (ಕುರಿಯ ತುಪ್ಪಟ ತೆಗೆದಂತೆ ) ಹವಾಯಿ ಚಪ್ಪಲಿ .
ಈ ಗೆಟಪ್ ನಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆವು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೊರಗೆ ಬಹಳ ಜನ ಇದ್ದರು ದೇವಸ್ಥಾನ ಮಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಬಹಳ ಸಮೀಪ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಜನಗಳು ಬಹಳ .
ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗೇಟ್ ನ ಮುಂಬಾಗದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಬಂದವರನೆಲ್ಲ ಒಳಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಹೇಗೆಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುವವರನ್ನ ಹಾಗು ನೀಟ್ ಆಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದವರನ್ನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಳಗೆ ಹಾಗು ನನ್ನ ತರಹ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದವರನ್ನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪಕ್ಕದ ಹೊರನ್ದದಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು . ನನ್ನ ವೇಷ ಬೂಶನವನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ u ನನ್ನು ಎರಡನೇ ಗ್ರೂಪ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರು. ನನ್ನ ಆ ಸ್ಟೈಲ್ನಿಂದ u ಕೂಡ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರ ಬೇಕಾಯ್ತು .ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಕೇಳಬೇಕೆ ಮಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನ ಬಿಕ್ಷ್ಹುಕರೆಲ್ಲ ಹಾಗು slum ನವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿದ್ದರು . U ನನ್ನ ಕಡೆ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದ ನಾನು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದೆ .
ಆ ದಿನ ಊಟವನ್ನ ಮಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಿಕ್ಷ್ಹುಕರು ಹಾಗು slum ಜನಗಳ ಜೊತೆ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ . ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದೆವು ಅಂತ ನೋವ್ವಯಿತು ಕೇವಲ ಡ್ರೆಸ್ ಕೋಡ್ ನಿಂದಾಗಿ . U ನನ್ನನ್ನು (ನನ್ನ ಡ್ರೆಸ್ ನ್ನು ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು ) ದವಸ್ಥಾನದಿಂದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸಿಗುವವರೆಗೂ ಬಯ್ದಿದ್ದೆ ಬಯ್ದಿದ್ದು . ನನ್ನ ತಪ್ಪು ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕಾಯಿತು .ಆ ದಿನ ನಾವು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಗೆಳೆಯರ ನಗೆ ಪಾತಲಿಕೆ ಗೆ ಗುರಿ ಆಗಿದ್ದೆವು.
ಇದು ನನ್ನ 1 ಕಥೆ ..ಆ ದಿನದಿಂದ ನಾನು ಯಾವುದೇ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದರು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಹಾಗು ಜೆಂಟಲ್ ಮ್ಯಾನ್ ಆಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ .
ಮೊನ್ನೆ ನಾನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ರಾಗಿ ಗುಡ್ಡ temple ge hogiddevu ಅಲ್ಲೂ ಸಹ ಪ್ರಸಾದ ಕೊಡುತಿದ್ದರು ನಾನು ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ ಬಿಡದೆ ಬೈಕ್ ಸಿಗುವವರೆಗೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಕಥೆ ಹೇಳಿದೆ ಇಬ್ಬರು ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಕ್ಕೆವು .:)))))